Një studim i ri shkencor ka hedhur dritë mbi një nga misteret më të mëdha të botës së kafshëve: si arrijnë pëllumbat dhe shumë specie të tjera të orientohen duke përdorur fushën magnetike të Tokës.
Sipas hulumtimit të publikuar në revistën prestigjioze “Science”, shkencëtarët gjermanë besojnë se kanë identifikuar mekanizmin biologjik që u lejon pëllumbave të “ndiejnë” fushën magnetike të planetit. Zbulimi surprizues tregon se kjo aftësi mund të jetë e lidhur me qeliza të veçanta imunitare të vendosura në mëlçi.
Për dekada me radhë, studiuesit kanë debatuar nëse busulla natyrore e zogjve ndodhet në sy, në sqep apo në veshin e brendshëm. Megjithatë, kërkimet e fundit kanë zbuluar përqendrime të larta të qelizave të pasura me hekur në mëlçinë e pëllumbave, të cilat janë të lidhura me fibra nervore dhe mund të transmetojnë informacionin magnetik drejt trurit.
Për të testuar teorinë e tyre, shkencëtarët kryen eksperimente me pëllumba të trajnuar për të fluturuar në distanca të caktuara. Rezultatet treguan se kur këto qeliza u çaktivizuan, zogjtë humbnin aftësinë për t’u orientuar në ditët me mot të vranët. Ndërsa kur dielli ishte i dukshëm, ata arrinin të gjenin rrugën e kthimit pa probleme.
Sipas studiuesve, kjo tregon se pëllumbat përdorin një kombinim të sinjaleve vizuale dhe atyre magnetike për navigim. Kur orientimi me diell bëhet i vështirë, fusha magnetike e Tokës luan një rol vendimtar.
Megjithëse kërkimi konsiderohet një hap i madh përpara në kuptimin e fenomenit të magnetoreceptimit, shkencëtarët theksojnë se mbeten ende shumë pyetje pa përgjigje. Ata synojnë të zbulojnë se si funksionon saktësisht ky mekanizëm dhe nëse specie të tjera përdorin të njëjtën metodë për t’u orientuar gjatë migrimeve të gjata.
